Who Knew

,,…astonishing set full of tense, tremulous songs that quiver and buck and snapp. Vocalist Ármann sounds like David Byrne having a panic attack and his terrified vocals snapp like rubberbands against the group’s jit-tery post-wave.”

Who Knew

Tónlistarstefna: Indie

Útgáfufyrirtæki: DevilDuck / 101berlin

Hljómsveitarskipan:

• Ármann – Söngur
• Baldur – Gítar & Söngur
• Snorri – Gítar
• Jökull Huxley – Bassi
• Jón Valur – Trommur
• Hilmir – Synths

Hlekkir: Who-Knew.it, Facebook, Myspace, Sonicbids EPK, Twitter, Last FM

Útgefið efni:

“Bits and Pieces of a Major Spectacle”
[LP] CD/mp3. Devil Duck/101berlin – 30. apríl 2010. 11 Lög [XX:XX]

Hafa Samband: wellwhoknew@gmail.com

Saga Bandsins: Born in a heat-less garage in Reykjavik, Iceland, six-piece indie band Who Knew was conceived four years ago by lead singer Ármann Ingvi Ármannson and backup vocalist and guitar player Baldur Helgi Snorrason. the duo would undergo dramatic changes in band members the next two years until it was fully formed consisting of Ármann, Baldur, Snorri Eldjárn Snorrason (lead guitar), Jökull Huxley Yngvason (Bass), Jón Valur Guðmundsson (drums) and Hilmir Berg Ragnarsson (synthesizer).

Who knew is finally doing them self justice by releasing their jovial debut album “ Bits and pieces of a major spectacle” that will be released in spring 2010. Recorded in the Sigur Rós studio “the swimming pool” and their own studio ‘’Stúdíó Skjön” (translated as “the crooked studio” cause of their lack of construction skills) their homemade lair has been the perfect place for them to develop their sound.

Surrounded by vintage wallpaper and burned out cigarette buds the band has defined their music as layers of trembling guitar and synthesizer melodies overlapping with falsetto voiced multi vocals from all of the band members. Produced with a very full sound their music is akin to Phil Spector´s wall of sound.

As for their performance, vocalist Ármann has been compared to David Byrne having a panic attack as the band leaps about in a manner reminding of an early performance by the libertines. Who Knew isn’t trying to encapsulate the chilling vastness and serenity of their homeland. Instead, they aim to “mediate happiness”. Toward the end of their concerts you’ll notice all six drenched in sweat, half with their shirts off and the other half either lying on the ground, falling against the audience or screaming in mayhem.

Umfjöllun:

Who Knew – Bits and pieces of a major spectacle

Eftir að hafa hlustað á þessa fyrstu plötu sexmenningana í Who Knew var það fyrsta sem kom í hugann á mér hversu tímabær viðbót hún er við íslenska tónlistarflóru. Nú finnst mér fyrst sem íslenskt indie rokk (í sinni víðustu merkingu) hafi fullorðnast, orðið nógu “erlendis” eins og skáldið sagði en þó án þess að missa sinn sérstaka íslenska blæ.

Á Bits and pieces of a major spectacle er hljómurinn óvenju stór miðað við það sem maður er almennt vanur að heyra og minnir á köflum helst á eitthvað sem Phil nokkur Spector væri full sæmdur af. Hljómurinn er líka skemmtilega lagskiptur en það er nánast eins og grófum stúdíoupptökum, jafnvel heimagerðum, hafi verið blandað saman við fínpússaðar og tölvuslípaðar upptökur. Þetta þarf svo sem ekki að vera raunin en hvað sem gert var þá hafa Who Knew náð að skapa í hljómnum (“sándinu”) forvitnilegar andstæður sem gefa honum áhugaverðan og einkennandi karakter.

Aðal karakterinn er þó í einstakri söngrödd sönvararns Ármanns Ingva Ármannsonar en hún hljómar eins og ef David Byrne og Dan Boeckner og Spencer Krug úr Wolf Parade kæmu saman í gervi Tenóranna þriggja. Það heillar mann óneitanlega að heyra hvað menn hafa leyft sér að vinna með röddina í mixinu, bæta við hana, tvöfalda og margfalda og láta hana hljóma stóra til að hæfa hljómnum í bandinu. Það vill nefnilega oft gerast, þegar söngraddir með mikinn karakter eru annars vegar, að reynt sé að hemja þær eða minnka einkenni þeirra á einhvern hátt. Svo er ekki í þessu tilfelli og er það vel. Hér fær röddin að njóta sín til hin ítrasta.

Lögin á plötunni renna öll í gegn frekar átakalaust í stöðugu og öruggu tempói en eru, að manni finnst, stundum aðeins of keimlík og skorti á stöku stað andstæður eða eitthvað örlítið meira en fyrir er til að brjóta þau upp. Þetta er þó alls ekki einsleit plata. Langt því frá. Þarna er að finna sköpunargleði og frumkraft sem minnir einna helst á Jakobínarínu á meðan sú ágæta sveit var og hét. Og ekki skortir heldur gleðina. Hún er ósvikin og meðlimir Who Knew fara svo einstaklega létt með að miðla henni til hlustandans að maður þarf ekki að hlusta lengi til að leyfa sér að hrífast með.

Ég er einstaklega bjartsýnn fyrir hönd Who Knew og hvað framtíð kraftmiklar indie tónlistar á Íslandi varðar. Þar fara Who Knew fremstir í flokki og munu eflaust vera fánaberar okkar erlendis á þessu sviði haldi þeir áfram á þessari braut. Hvað þessa frumraun þeirra varðar þá grunar mann að sveitin eigi meira inni og platan sé, eins og lesa má úr titlinum, aðeins brot og bútar af einhverju stórkostlegu sjónarspili sem ekki hafi náðst að koma fullkomlega til skila. Við höfum hinsvegar fengið mikla og góð innsýn inn í það sem koma skal og það sem mögulega gæti orðið. Við skulum bara vona að það komi og skili sér þá að fullu.

- Egill Harðar (rjominn.is) 3,5/5 Stjörnur